Refleksje i wspomnienia z drugiego roku studiów - wolontariat, szaleni naukowcy i teorie osobowości

Końcówka lata i początki jesieni zawsze były dla mnie czasem "nowego" dużo bardziej niż Sylwester i zmiana kolejnej cyfry w roku przy zapisywaniu daty. Niemalże z namaszczeniem wybierałam nowe zeszyty szkolne - czy to podstawówka, czy ostatnia klasa liceum - obiecując sobie wypełnianie ich w jak najładniejszy sposób, choć to przecież zawsze była tylko metafora, a puste kartki stanowiły obietnicę początku, podróży, drogi. I choć ten czas przesunął się o miesiąc już dwa lata temu, wrzesień bezustannie równa się melancholijnym rozmyśleniom przy okazji wieczornego spaceru, a chłód poranka niesie trudne do ujęcia w słowa wspomnienia i obrazy. Miesiąc ten jest też dla mnie zwykle łaskawy, jeśli idzie o mobilizację i, nazwijmy to, wenę - pomysłów mam więcej niż możliwości ich realizacji. W zeszłym roku wraz z Kaliną właśnie we wrześniu rozpoczęłyśmy cykl wpisów traktujących o zdrowiu i higienie psychicznej, który dumnie prowadzimy aż do dziś. Byłam na stażu w Poznaniu (wzruszam się na myśl o tym pięknym czasie), zaczęłam prowadzić bullet journal i utwierdziłam się w przekonaniu co do słuszności wyboru moich studiów. I właśnie o tym dzisiaj chciałam Wam trochę poopowiadać. Jaki był dla mnie drugi rok i czy wciąż nie zmieniłam zdania od ostatniego wpisu dotyczącego studiowania psychologii


I, jak zwykle, nie wiem od czego zacząć. A powinnam, zapewne, od osobowości. Taki tam, niepozornie brzmiący przedmiot, acz owiany legendą. Więc wszyscy już wiemy, że uwalimy - jeszcze przed pierwszym wykładem. Więc ja, jak to ja, uparłam się by być na przekór (Wspominałam już, że za dzieciaka murem stałam za Ronem, gdy wszyscy wzdychali do Harrego? Cóż, chyba po prostu musiałam stanąć w opozycji i od tego się zaczęło. Poza tym zwyczajnie było mi go szkoda) i polubić te teorie osobowości. Trochę pracy kosztowało mnie samo przekonywanie się do tego stwierdzenia, bo o ile wykłady były super, o tyle twórcy pewnych teorii musieli być odrobinę szaleni, a ilość materiału przytłaczająca. Fun fact no. 1. Wśród autorów teorii znalazły się tylko dwie kobiety, w tym Anna Freud. Pozostałe były zapewne muzami dla panów naukowców, wnioskując z licznych romansów tychże. Uporczywie szukałam choć jednego, który trwałby wiernie przy swojej żonie. Znalazł się, lecz nazwiska bohatera oczywiście nie pamiętam. No właśnie, smutna rzecz - pamiętam zdecydowanie mniej niż bym tego chciała. Mogę Wam więc sprzedać jedynie kilka faktów, które utkwiły mi w pamięci z tego czy innego powodu (oj, już ten Freud doskonale wie z jakiego). Jung był fajny, bo był prześwietnie oczytany, znał się na mnóstwie rzeczy i czerpał inspirację z przeróżnych źródeł. Sullivan założył oddział dla schizofreników (wyłącznie mężczyzn), gdzie promował aktywność homoseksualną jako leczącą. Uzyskał 80% wyleczalności. Najwyższy do dziś. Murray, Allport i Adler zawsze mi się mylili, więc nic mądrego Wam o nich nie powiem, za to psychologię egzystencjalną lubię bardzo, chociażby za samo jej główne motto - życie jest spełnianiem się, a nie spełnieniem. Lewin jest szalony i na wektorach rysował osobowość, a później...później jeszcze więcej szaleństwa, a ja napisałam niemalże wypracowanie o samych teoriach osobowości. Więc może czas przejść od teorii do praktyki - dosłownie, bo na drugim roku mieliśmy odbyć w jej ramach wolontariat czy jakąkolwiek działalność związaną z naszymi studiami. 


Wahałam się, nie wiedząc nawet w jaką grupę wiekową celować. (Choć jedno było pewne - przedszkola odpadają!) Będąc niemal zdecydowana na Środowiskowy Dom Samopomocy, zmieniłam zdanie, kierując się do Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego. Skąd ten pomysł, uważany przez niektórych za odważny - bo wszechobecna starość, choroba, smutek i ból, bo jak tu uniknąć myśli o skończoności życia w takim miejscu? To kolejna rzecz, którą niezwykle trudno mi ująć w słowa. Mam w sobie pokłady wrażliwości i empatii dla osób starszych - nawet tych upierdliwych i wrednych pań warczących w autobusie. Próbuję wyobrazić sobie ich lęk, samotność, poczucie winy, gdy raz za razem trzeba im pomocy i tracą swą niezależność. Podziwiam, kiedy radzą sobie z upływem czasu z uśmiechem, kiedy potrafią uraczyć innych ciepłym słowem. 
Moja pierwsza wizyta w ZOL-u była mocno konfrontacyjna - niektóre oczekiwania się sprawdziły, jak chociażby szpitalny zapach na korytarzach, aczkolwiek w relacji z panią O. musiałam się wiele nauczyć. Zostałam przydzielona na oddział psychiatryczny, z racji moich studiów. Przyznam, że w pierwszym momencie mnie to przestraszyło - no bo hej, tak z marszu, a ja przecież się nic a nic nie znam! Niestety, tamtejsza pani psycholog niewiele pomogła mi w odnalezieniu się - zaprowadziła do pokoju pani O, której miałam towarzyszyć przez te kilka miesięcy, powiedziała kilka słów: jak chociażby informacja, że pani ma zdiagnozowaną schizofrenię, choruje na Parkinsona i cukrzycę i z uśmiechem zamknęła za sobą drzwi do pokoju, dodając, żebyśmy sobie pogadały. Wyzwanie numer jeden: o czym ja mam mówić. Wyzwanie numer dwa: jak to schizofrenia, chcę wiedzieć coś więcej. Niestety, w trakcie trwania wolontariatu od personelu nie dowiedziałam się niczego więcej. Za to nauczyłam się, że nie zawsze muszę wiedzieć o czym rozmawiać. Ba, nawet nie zawsze muszę rozmawiać. Bo sama moja obecność będzie wystarczająca.
Poza samą relacją z panią O, która do łatwych nie należała, bo dłuższy czas nie umiałam się pozbyć poczucia, że MUSZĘ coś mówić, opowiadać - chciałam wspomnieć o jeszcze jednej kwestii. Bardzo nie podobało mi się podejście personelu do pensjonariuszy. Przede wszystkim byli oni infantylizowani - mówiono do nich po imieniu, zdrobnieniami, co gorsza krzyczano jak na dzieci. "Zosieńko, co Ty robisz, ubierz te spodnie no! Nie wolno tak na środku korytarza się rozbierać, no już, uciekaj!" do 60-letniej kobiety brzmiało wręcz groteskowo. Pełne zniecierpliwienia głosy rozbrzmiewały często, chociażby gdy dwie panie uporczywie spacerowały przy drzwiach wyjściowych i w nie stukały. Odniosłam też wrażenie, że wszyscy pacjenci są tam traktowani na równi - pani O. była w pełni świadoma, a mimo to nie informowano jej na co dostaje leki, czemu te leki jej zmieniano, choć miała problemy ze skutkami ubocznymi, nie prowadzono terapii (poza zajęciami "artystycznymi"). Jasne, że mogłam się spotkać z o wiele gorszymi warunkami, jednak mimo wszystko funkcjonowanie placówki w zakresie relacji pacjent (osoba starsza, a do tego z zaburzeniami psychicznymi) - lekarz pozostawia wiele do życzenia. 


Drugi rok to również psychologia społeczna i wszystkie jej smaczki - tę wiedzę przemycałam Wam już nie raz, chociażby we wpisie o błędnych przekonaniachfakcie vs fikcji czy halo effect. Fakt faktem, niektóre badania były niezwykłe, inne szokujące, jeszcze inne potwierdzały w sposób naukowy to, co wszyscy już wiemy, ale, oczywiście, mam też swoje ale. Bo w tym wszystkim zabrakło miejsca dla jednostki z całą jej indywidualnością i na wolną wolę, którą możemy nazywać jak chcemy, a w której istnienie mimo wszystko wierzę. Bo czasami, zgłębiając wiedzę z zakresu psychologii społecznej, odnosiłam wrażenie jakby wszystkie nasze działania były zdeterminowane - ewolucyjnie, społecznie, jakkolwiek - i jasne, w dużej mierze tak jest, ale nie chcę się zgodzić na to, by tak było w stu procentach. Z tego samego powodu nie odpowiada mi terapia "czysto" poznawczo-behawioralna. Bo dla mnie to zwyczajnie za mało. Brak mi istoty człowieczeństwa, brak tego, co nieuchwytne w badaniach, brak pierwiastka irracjonalności i sprzeczności, który tkwi w każdym z nas. 
Była też psychologia stresu - trochę czułam niedosyt, była psychologia kontaktu i umiejętności personalnych - ciekawa sprawa, zwłaszcza za sprawą ekscentrycznego prowadzącego, który konfrontować potrafił jak nic, choć tutaj również zabrakło mi szerszego zakresu materiału, zwłaszcza na temat słuchania i innych technik terapeutycznych. Empatia też była fajnym zagadnieniem, choć zdecydowanie za dużo czasu poświęciliśmy historii tego pojęcia zamiast nauki jej rozwijania. Swoją drogą, chciałabym ogromnie, by kiedyś podobne zajęcia odbywały się w szkołach - od podstawówki rozpoczynając. O emocjach, stereotypach, empatii, rozmowie, słuchaniu. O tym wszystkim, co tak niezwykle ważne, a co w tym trudnym okresie umyka, z czym nie można dojść do ładu, przez co krzywdzi się innych i samych siebie. Jeszcze nie wiem jak i nie widzę możliwości, ale...nie chciałabym, by to, co dzieje się w szkołach było zostawione same sobie. 

Długo bym mogła pisać o swoich studiach (co chyba zresztą zdążyliście zauważyć - jeśli dotrwaliście do końca, chylę czoła!) - ba, nawet chciałabym pisać o nich więcej! Ale przydałoby mi się do tego Wasze wskazówki, bo czasem w mych myślach jest za duży chaos, by stworzyć coś sensownego. 

Niemniej - na dziś koniec, czas sprawdzić, czy przypadkiem nie pojawił się już harmonogram zajęć na rok trzeci (wciąż nic, meh) i kieruję do Was pytanie - co najbardziej zafascynowało nas w minionym roku akademickim/szkolnym? Podzielcie się ze mną swoimi pasjami, spostrzeżeniami i opiniami! 

Spodoba Ci się również

11 komentarze

  1. Wiesz Natka, Ty tak ładnie opowiadasz o swoich studiach, z takimi emocjami i zaangażowaniem, że wraca mi wiara w człowieka. Na palcach jednej dłoni policzyć mogę osoby, które swoje studia lubią, które je wybrały nie ze względu na otoczenie, ale z własnej potrzeby. Ja tak zrobiłam, chciałam iść na coś, co mnie interesuje, co kocham. No i sobie poszłam, i teraz ja się cieszę, a znajomi, którzy wybrali studia "po których będzie praca" chlipią na prawo i lewo. Fajnie, że udało Ci się zebrać tyle doświadczeń, to właśnie one są najważniejsze. Teoria teorią, ale praktyka - bez niej ani rusz. No i co, podziwiam Cię niezwykle za wspomniany w notce wolontariat. Wiesz co robisz, i robisz to dobrze - mega Cię w tym wspieram.

    Buziaki,
    Kurando

    OdpowiedzUsuń
  2. Ach, zapomniałam odpowiedzieć na Twoje pytanie - niezmiennie od dwóch lat, nie tylko w ubiegłym roku, fascynuje mnie, jak zamknięte są pewne środowiska, w których każdy każdego zna, gdzie relację są poplątane, ale spójne, które tworzą taką wielką kulę. I to jest, jak dla mnie, świetne - takie grono współpracuje, robi wszystko, by dana dziedzina rozwijała się jak najlepiej. Mówię to na przykładzie mojej polonistyki, acz nie wątpię, że "kółeczka wzajemnej adoracji" istnieją wszędzie :).

    OdpowiedzUsuń
  3. Mnie ten rok nauczył ,że nie mogę i nie muszę wiedzieć wszystkiego. Że poradze sobie ,gdy trochę odpuszczę, zrobię przerwę, a może i nawet.... dzieki temu pójdzie mi lepiej. Bałam się bardzo ,że mi się nie spodoba , ale powoli zaczynam się " wkręcać" w cały medyczny świat. Dużo dały mi praktyki ,ktore mimo że jestem na stomatologii ,to po pierwszym roku odbywają się w szpitalu. Nauczylam się ,że czasem wystarczy się odważyć , odezwac słowem ,uśmiechnąc ,aby przekazac trochę radości drugiej osobie. Mnóstwo satysfakcji poczułam zdając wszystkie egzaminy, bo byłam wręcz pewna ,że mi nie poszło. A tak naprawdę jestem wsrod niewielu szczęśliwców,ktorym się udało, reszta roku ma poprawki. Ten rok był przełomowy. Wyjazd z domu, nowe życie w innym mieście , rozłąka z chłopakiem ,nowe wyzwania i znajomości. Bałm sie , ale...dałam radę !

    Bardzo się cieszę, że i ty odnalazlas sie na swoich studiach. Nadajesz się do tego, masz powołnie i wierzę ,że poradzisz sobie z każdym nowym wyzwaniem. Świetnie piszesz, cudownie się Ciebie czyta. Nie trać w to wiary !

    OdpowiedzUsuń
  4. Natunia, ja się będę pewnie po raz setny powtarzać, ale tak uwielbiam Twoje pióro, że nie potrafię nawet tego opisać! Totalnie się podpisuje pod komentarzem Karoliny :) A mnie na studiach zafascynował sam fakt, że uczę się o człowieku i robię to, co mnie interesuje, mimo wszystkich krzywych min, sprzeczek i gadania. No i nie mogę się doczekać kolejnego roku (i tych następnych też)!

    OdpowiedzUsuń
  5. Chciałbym się odnieść do "braku istoty człowieczeństwa", o którym wspominasz. Sądzę, że wiem, o co Ci chodzi i miło mi przeczytać, że ten brak odczuwasz, bo chyba właśnie o to chodzi. W nauce nie ma miejsca na takie niuanse i musimy się z tym pogodzić. Nie jest tak dlatego, że naukowcy są ślepi na ów ludzki pierwiastek, lecz dlatego, że wymyka się on opisowi naukowemu. Nie można go zawrzeć w teorii czy opisać w równaniu. Nawet gdyby ktoś próbował tego dokonać, musiałby w tym celu użyć "odczłowieczonych" narzędzi typu prawdopodobieństwo, zmienna losowa czy przedział ufności. Chyba nie ma więc lepszego wyjścia niż pominąć ten czynnik w nadziei, że ludzie sami odczują i po swojemu zinterpretują jego brak. Tak w każdym razie to widzę, a Ty?

    OdpowiedzUsuń
  6. Damn, tak się rozpisałam i przypadkiem kliknęłam w jakiś głupi link poniżej, no nic, piszemy raz jeszcze!

    OdpowiedzUsuń
  7. Wiesz, ja nie miałam watpliwości co do wyboru swoich studiów, choć bolały komentarze sugerujące, że po ich ukończeniu będzie bida. A jednak mocno wierzę w to, że doświadczając, szukając i jakkolwiek działając w zakresie tej dziedziny już w trakcie tych lat studiów daje naprawdę wiele i później pomoże się odnaleźć na rynku pracy. Ty też się niesamowicie rozwijasz i co jak co, ale jak na razie to my jesteśmy wygranymi, nie ci, którzy wybrali studia dające w bonusie pracę (jaką? taką, która po roku oferuje wrzody i nerwicę, bo jest miejscem do którego nie znosi się chodzić?)

    Co do tych specyficznych środowisk - w psychologii również istnieje taki podział, ale jest raczej mocno związany z paradygmatami i często wcale nie wspiera rozwoju tej nauki jako ogółu, bo każdy ma swoją rację i nie chce jej odpuścić, przez co zamyka się na inne rozwiązania, chociażby takie, które łączą oba podejścia. Teraz już trochę jest z tym łatwiej i psychologowie czerpią od siebie nawzajem, ale kiedyś niemal o wszystko się zaciekle kłócili.

    OdpowiedzUsuń
  8. Masz całkowitą rację, mnie jednak boli sam fakt, że o tym się nie wspomina, co sprawia wrażenie, że jednak niektórzy naukowcy chcą być ślepi na tę najbardziej ludzką część. Bo spekulują, przewidują, zakładają jak dana jednostka się zachowa zupełnie nie biorąc pod uwagę jej indywidualności jedynej w swoim rodzaju. Oczywiście, nie dotyczy to psychologii jako ogółu, a jedynie poszczególnych paradygmatów i naukowców, niemniej jednak podczas nauki na psychologię społeczną jakoś szczególnie mnie to uderzyło - że wszystko zostało zadbane, nawet miłość pomierzyli i wcisnęli w naukowe ramy i definicje.

    OdpowiedzUsuń
  9. Dziękuję Ci Oluśku! ❤️

    A ile się można dowiedzieć o samym sobie, prawda? Choć czasem totalnie ciężko uwierzyć w niektóre badania!

    OdpowiedzUsuń
  10. To bardzo, bardzo przydatna nauka! A strach wcale nie oznacza braku odwagi - wręcz przeciwnie! Musisz być z siebie niesamowicie dumna! ❤️ Gratuluję Ci bardzo i wiem, jaka to ulga - sama zaczęłam uczyć się sobie odpuszczać już na pierwszym roku. Czasem wciąż mam perfekcjonistyczne chętki i pojawia się myśl "ale muszę mieć tę piątkę", wiem jednak, że to do niczego dobrego nie prowadzi i zdecydowanie lepiej - jeśli chodzi o oceny również - wychodzę na podejściu dopuszczającym więcej luzu. I mnie również udało się poznawać wszystko co najtrudniejsze, choć bałam się, że będzie inaczej!

    Dziękuję Ci z całego serducha za te słowa! To niesamowicie budujące ❤️

    OdpowiedzUsuń
  11. Cześć! Od października zaczynam drugi rok na psychologii i strasznie mnie zainteresowały praktyki o których wspomniałaś. Na mojej uczelni (Poznań) nie są one obowiązkowe, jednak chciałabym takowe rozpocząć. Dlatego też mam do Ciebie kilka pytań na które mam nadzieję odpowiesz. Pozwól, że wypiszę je tak bez ogródek :). Jak znalazłaś miejsce, które oferuje praktyki? Mieliście spis miejsc, który otrzymaliście od uczelni czy na własną rękę? Kilka osób mówiło mi, że owszem, szukają osób na praktyki ale dopiero od trzeciego roku. Czy żeby zdobyć takie praktyki trzeba wysłać do nich maila, zadzwonić, czy może udać się osobiście? I ostatnie - ile czasu zajmowały Ci te praktyki? Jak często musiałaś chodzić do tego szpitala?

    OdpowiedzUsuń

It means a lot, thank You!

Subscribe